Jehoszua ben Chananja

zw. Rabim Jehoszuą (ok. 40–130) – uczony z drugiego pokolenia palestyńskiego tan(n)aitów; w młodości, jako ubogi lewici, był śpiewakiem w Świątyni Jerozolimskiej. Był jednym z pięciu wyróżniających się uczniów rabiego Jochanana ben Zak(k)aja, niezwykle oddany swemu mistrzowi, i tak jak on pozostawał zwolennikiem interpretacji Prawa, w myśl zasad przyjętych przez szkołę Hillela. Jochanan zwykł był nawet mawiać o nim, że „szczęśliwa ta kobieta, która go urodziła” (Pirke(j) Awot 2,8). J. ben Ch. przyjaźnił się z Eliezerem ben Hyrkanosem, choć często nie zgadzał się z nim w kwestiach prawnych. Po śmierci Jochanana pełnił funkcję przewodniczącego sądu (aw be(j)t din) w Jawne. Później zamieszkał w Pekiin k. Lyddy, gdzie założył własną szkołę. Przez całe życie zajmował się studiowaniem i nauczaniem Prawa; prowadził dysputy religijne z odszczepieńcami (hebr. minim) i Rzymianami; interesował się też matematyką i astronomią; znał wiele języków. Dużo podróżował; w Rzymie bywał wielokrotnie z misjami politycznymi; w Aleksandrii wstawiał się za Żydami u cesarza Hadriana. Gdy cesarz cofnął daną wcześniej obietnicę odbudowy Świątyni, J. ben Ch. uspokajał wzburzony lud, by nie dopuścić ponownie do krwawej rzezi Żydów przez Rzymian. Po jego śmierci, przewagę zdobyli związani z Rabim Akiwą zwolennicy zbrojnej konfrontacji z Rzymem. Według tradycji, J. ben Ch. był autorem traktatu misznaickiego Kin(n)im; pomagał też Akwili tłumaczyć BH na język grecki. Jest autorem modlitwy, odmawianej w chwilach niebezpieczeństwa.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand