Jefte

(hebr. Jiftach = [Bóg] otwiera; skrócona wersja imienia Jiftach-JaH bądź Jiftach-El) (ok. 1200 p.n.e.) – jeden z Sędziów Izraela, którego dzieje zostały opisane w biblijnej Księdze Sędziów (11,1–12; 7). Był synem nierządnicy, zrodzonym z nieprawego łoża. Został wygnany przez prawowitych synów swego ojca; uciekł do kraju Tob. Trudnił się rozbojem. Kiedy Am(m)onici zagrozili jego ojczystemu Gileadowi, starszyzna poprosiła go o powrót; stanął na czele wojska i zwyciężył. Jednak wcześniej ślubował, że złoży w ofierze pierwszą istotę, która z domu wyjdzie na jego spotkanie. Była nią jego jedyna córka. Dowiedziawszy się o swym losie, prosiła jedynie o możliwość odejścia w góry, by z przyjaciółkami mogła opłakać swe dziewictwo, tj. nie przynoszącą zaszczytu bezpotomną śmierć. Tekst biblijny notuje, że dziewczęta miały zwyczaj wychodzić raz do roku w góry, by opłakiwać córkę Jeftego. On sam stoczył jeszcze walkę z Efraimitami. Potem przez sześć lat był Sędzią. W hag(g)adzie porównywany jest do GedeonaSamsona, gdyż mimo niskiego pochodzenia, dokonał wielkich czynów. Jego imię pojawia się w jednym wersie, wraz z imieniem Samuela (1 Sm 21,11), co skłoniło rabinów do porównywania tych dwu postaci, które przezwyciężyły swą złą sławę i zdobyły powszechny szacunek. J. jest potępiany za nierozważne podjęcie ślubu i – z powodu niewiedzy i fałszywie pojętej dumy – nie uwolnienie się od niego przez złożenie okupu w Świątyni Jerozolimskiej, za co spotkała go surowa kara; jego ciało zostało poćwiartowane.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand