Jechiel Michael ze Złoczowa

zw. Magidem ze Złoczowa, Złoczowskim Magidem (jid. Złoczower Maged) (1731 Brody – 1786 Jampol) – wybitny przedstawiciel drugiego pokolenia cadyków. Jego matka, Jenta, była słynną prorokinią, zaś ojciec – Icchak z Drohobycza – jednym z towarzyszy Baal Szem Towa (BESZT-a), który początkowo sceptycznie odnosił się do założyciela chasydyzmu i krytykował sporządzane przezeń amulety, lecz później przyłączył się do jego obozu. Był jednym z kilku uczniów BESZT-a, którzy po jego śmierci uznali przywództwo Dow Bera z Międzyrzecza. J.M. ze Z. był kaznodzieją i należał do słynnego klojzu w Brodach, będących głównym ośrodkiem mistyki żydowskiej w południowo-wschodniej Polsce. Później przeniósł się do Złoczowa, a pod koniec życia – do Jampola. Cieszył się wśród chasydów wielką popularnością, m.in. z powodu ascetycznego trybu życia. Przed jego domem w Złoczowie, podczas fali antychasydzkich prześladowań, spalono dzieła Jaakowa Josefa z Połonnego. W swym nauczaniu J.M. ze Z. podkreślał rolę mistycznej kontemplacji (d(e)wekut), twierdząc, że jedynym sposobem jej osiągnięcia jest oderwanie się od rzeczywistości i ekstaza. Jego zdaniem, do dwekut można dojść albo przez studiowanie świętych ksiąg i dobre uczynki, albo też poprzez ascezę. Sam wybrał tę drugą drogę. Podobnie jak jego nauczyciel, Dow Ber, nie wierzył by stan permanentnego „przylgnięciado Boga był możliwy do osiągnięcia dla zwykłego człowieka, zajętego codzienną krzątaniną. Jako pierwszy, wprowadził śpiew do liturgii chasydzkiej. Uważał się za proroka, przez którego przemawia sama Szechina. J.M. ze Z. nie pozostawił po sobie żadnych pism. Założył dynastię cadyków, która rozgałęziła się później na całą Galicję i Ukrainę.

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem