Jan Hyrkan (Hirkan) I

Hyrkan I (ok. 175-104 p.n.e.) – władca Judei z dynastii Hasmoneuszyarcykapłan; pierworodny syn Szymona Hasmonejczyka. Był utalentowanym wodzem. Już za życia ojca współdowodził z nim wojskami (138-137 p.n.e.), a po jego śmierci został obwołany królem i arcykapłanem. Podjął wyprawę celem wywarcia krwawej zemsty (por. goel ha-dam) na Ptolomeuszu, sprawcy śmierci swych bliskich, której dopełnił dopiero po zgładzeniu przez Ptolemeusza swej matki. Następnie musiał się bronić przed atakiem władcy Syrii, Antiocha VII Sidetesa, próbującego ponownie podporządkować sobie Judeę. Oblegany w Jerozolimie, zgodził się na zapłacenie trybutu i zburzenie fortyfikacji stolicy (później je odbudował). Jako wasal syryjski, musiał posiłkować Antiocha w wyprawie przeciw Partom. Jednak po jego klęsce, uniezależnił się, nawiązując stosunki z Rzymem. Chylące się ku upadkowi hellenistyczno państwo syryjskie nie mogło przeciwstawić się ekspansywnym wyprawom J.H. I, podczas których zdobył on Aleppo, oczyścił Samarię i podporządkował sobie Idumejczyków, zmuszając ich siłą do przyjęcia judaizmu. J.H. I był monarchą coraz bardziej przypominającym władców hellenistycznych. Kosztowności z grobu Dawida posłużyły mu do zapłacenia wspomnianego trybutu oraz zaciągania najemnych wojsk. Przekraczanie nakazów zakonu, tolerowanie zhellenizowanej arystokracji i zaniedbywanie obowiązków arcykapłana, doprowadziło do konfrontacji J.H. I. z opozycją faryzeuszy, których usunął z sanhedrynu.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem