Jafet

(hebr., Niech [Bóg] da rozległą przystań) – według tradycji biblijnej, trzeci syn Noego. Uratowawszy się wraz z żoną z potopu, dzięki arce Noego, okrył razem z bratem, Semem, pijanego ojca, który leżał w namiocie Sema. W nagrodę obaj otrzymali błogosławieństwo. Według wskazówek zawartych w księgach biblijnych (Rdz 10,2 i 1 Krn 1,4), od niego wywodziły się ludy Azji Mniejszej (bądź kaukaskie) i wysp Morza Egejskiego. W hag(g)adzie podkreślano, że J. tylko pomagał Semowi okrywać Noego, toteż Świątynia Salomona, będącego potomkiem Sema, jest świętsza niż wszystkie świątynie wznoszone przez potomków J. Miał on też być najstarszym z synów Noego, lecz wymienianym zawsze na końcu, ze względu na niezbyt wielkie zdolności umysłowe. W okresie zagrożenia naporem kultury greckiej, jej reprezentantów postrzegano, jako mieszkających „w namiotach Sema”.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem