Jaakow Josef z Ostroga

zw. JIBI-m (1738-1791) – chasydzki mag(g)id skłaniający się ku pietyzmowi. Był synem kaznodziei, po którym przejął to stanowisko w 1766. Żarliwy zwolennik nauk Baal Szem Towa. Sam cierpiał biedę i z tej racji był bardzo wyczulony na krzywdę społeczną. Stał się typowym przedstawicielem nurtu „kontestacyjnego” we wczesnym chasydyzmie. Wyrażało się to nie tylko w atakach na możnych tego świata, nepotyzm środowisk rabinackich, czy ich umizgiwanie się do władz, jak również na oligarchię gminną itp., ale również w stosunku do samej istoty judaizmu. Uważał, że ubodzy są bliżsi Bogu, a nawet – w sposób mistyczny – tajemnicom Tory, niż bogaci. Równocześnie propagował zasadę wewnętrznej łączności Żydów, wiążącej ich wszystkich, która korespondowała z poglądem, że łączność cadyka ze Stwórcą prowadzi wszystkich jego zwolenników ku świętości. Drukiem ukazały się następujące dzieła J.J. z O.: Mara mikdasz (1782) – o porządku w synagodze; E(j)n miszpat (1782), poświęcone potępieniu nepotyzmu wśród rabinów i ich arbitralnych decyzji; oraz zbiór kazań Raw JIBI (1792).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand