JHWH

Imię Boga, złożone z hebrajskich liter jod, he, waw, he, które – według słów Biblii – zostało przekazane przez samego Stwórcę Mojżeszowi w krzewie gorejącym (Wj 3,13-14) na górze Horeb. Znaczenie tego imienia: „Jestem, który jestem” (Wj 3,14) oddaje równocześnie dobroć i miłosierdzie Wszechobecnego Stwórcy, który zapewni powodzenie misji Mojżesza i uwolnienie Izraela; oraz transcendentność Boga. W literaturze i tłumaczeniach można spotkać dwie wokalizacje słowa JHWH, wynikające z faktu, że było to imię niewymawialne (por. Tetragram). W związku z tym, w tekstach oraz w czytaniach, zastępowano je słowem Adonaj, a jeśli słowo Adonaj bezpośrednio poprzedzało Imię JHWH, to zamiast niego wymawiano słowo Elohim. Z tej przyczyny uczeni chrześc. przenieśli znaki (punktację) samogłoskowe ze słowa Adonaj na spółgłoskową strukturę Imienia JHWH, i w ten sposób powstało błędne jego odczytanie jako „Jehowa”. Według niektórych autorów, stało się to w XI w. Zaświadczony zapis takiego odczytania pochodzi z 1270 i zawarty został w Pugio fidei, dziele chrześcijańskiego teologa, dominikanina (który był m.in. cenzorem ksiąg i rękopisów hebr. w Hiszpanii) Rajmunda Martini, zaś do jego ugruntowania i przyjęcia, jako obowiązującego (od 1518), przyczynił się Petrus Galatinus, franciszkanin pochodzenia żydowskiego, spowiednik papieża Leona X. Dziś niemal powszechnie taka wokalizacja JHWH jest odrzucana, na rzecz prawidłowej – „Jahwe” (prawdopodobnie archaiczna forma imperfektum od hebr. hawa(h), haj(j)a(h) = być, istnieć, żyć (ostatnie h jest nieme, tzn. nie wymawiane). Wskazują na to przede wszystkim imiona teoforyczne (tworzone od JHWH; np. Jehoszua, Jeremiasz itd.), pochodzące od członów-form Jeho, Jo, Jah, Jahu. (Zob. Imiona Boga)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand