Izraelici

Synowie (Dzieci) Izraela (hebr. Bne(j) Israel), tj. potomkowie patriarchy Jakuba, od którego drugiego imienia tradycja żydowska wywodzi nazwę Izrael (hebr. Israel = oby El [Bóg] zwyciężył [jaśniał, panował]), jako że walczył on z Bogiem i zwyciężył (Rdz 32,29) – lud koczowniczy na starożytnym Bliskim Wschodzie, a później mieszkańcy starożytnego państwa Izrael; przodkowie Żydów, wyznający religię monoteistyczną (judaizm), którym światowa kultura m.in. zawdzięcza Biblię. Zgodnie z tradycją biblijną, I. byli ludem wybranym przez Boga (naród wybrany), dzięki zawartemu z Nim Przymierzu. Księgi biblijne opowiadają zarówno o przyczynie owego wyboru, jak i o losach I. W oparciu o owo Przymierze, I. stworzyli kodeks prawa religijno-cywilnego, obowiązujący – z niewielkimi tylko zmianami – do czasów współczesnych. W Polsce w XIX w. upowszechnił się termin I. (pisany też małą literą), używany w odniesieniu do wszystkich Żydów, będących wyznawcami religii mojżeszowej. (Por. Izraelczycy)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem