Izrael ben Samuel (Szmuel) Askenazi ze Szkłowa

(ok. 1770 Szkłów – 1839 Tyberiada) – rabin, talmudysta. Przez ok. 25 lat mieszkał w Wilnie, gdzie był uczniem Elijahu ben Szlomo Zalmana. Potem był kaznodzieją w Szkłowie. W 1809 przeniósł się do Palestyny; stał się tam jednym z najważniejszych autorytetów społeczności aszkenazyjskiej oraz przywódcą gminy peruszim (separatystów) i odnowicielem jesziwy w Safed. Był bardzo aktywny na niwie społecznej; m.in. poszukując wsparcia dla palestyńskich jesziw i talmud-tor odbył podróż do Europy, w tym na Litwę. Zapisał się chlubnie, przewodząc swej gminie w okresie ciężkiego kryzysu (pogromy ze strony Arabów, klęski naturalne). Ostatnie lata życia (od 1837) spędził w Jerozolimie, gdzie został rabinem gminy aszkenazyjskiej. Wydał komentarz do Szulchan Aruch oraz do Misznat Elijahu (1812, glosy do Sz(e)kalim, wraz z własnym, dopełniającym komentarzem) swego mistrza, Gaona Wileńskiego. Wśród jego własnych dzieł najważniejszym było Peat ha-Szulchan (1836), stanowiące kompendium przepisów religijnych, związanych z uprawą roli, które nie zostały zamieszczone w Szulchan Aruch. Poruszanym w nim zagadnieniom I. ben S.A. ze Sz. poświęcił także dwa tomy responsów.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand