Izaak Ślepy

nazywany Sagi Nahor (aram., dosł. [eufemizm]: Bogaty w Światło, przen.: Pełen Światła [wewnętrznego]) (ok. [1160] 1165 Prowansja – 1235 tamże) – kabalista; najwybitniejszy przedstawiciel kabały prowansalskiej, określany jako parusz (hebr., asceta) i chasid (hebr., pobożny); syn Abrahama ben Dawida z Posquiéres; wnuk Abrahama ben Izaaka z Narbony. Wśród licznych, zachowanych fragmentów jego dzieł największe znaczenie ma komentarz do Sefer Jecira, w którym I.Ś. rozbudowywał konsekwentnie ideę sefir. Zajmował się mistyczną kontemplacją, prowadzącą do komunii z Bogiem, poprzez wgląd w istotę sefir i docieranie do „esencji rzeczy” (hebr. hawaj(j)ot), dzięki medytacji, nazwanej przez niego jenika (hebr., ssanie). Myśl I.Ś. kształtowała się pod wpływem jego ojca oraz Sefer ha-Bahir i neoplatonizmu. I.Ś. rozróżniał w Bogu trzy elementy: E(j)n Sof (termin wprowadzony przez niego samego) oraz myśl i mowę. Rozwijał mistykę języka. Mowę ludzką uważał za bliską mowie Boga, bowiem – jak twierdził – wszelkie języki ludzkie i boskie dają się wyprowadzić z Boskiego imienia (Imiona Boga).

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem