Iszbaal

(hebr. isz Baal = człowiek Baala) (XI/X w. p.n.e.) – według tradycji biblijnej, syn i następca króla Saula, roszczący pretensje do władzy nad znaczną częścią terytoriów Izraela (środk. Palestyna, równina Ezdrelon, Galilea, Gilead); panował zaledwie dwa lata (ok. 1004-1002 p.n.e.). Po śmierci ojca i braci czterdziestoletni I. został uratowany przez Awnera, dowódcę wojsk Saula; ze względu na obecność Filistynów w Izraelu, ofiarowano mu gościnę w Machanaim w Zajordanii (2 Sm 2,8 nn). W związku z tym, że w owych czasach nie obowiązywała jeszcze zasada ciągłości dynastycznej, I. miał poparcie tylko w kręgu osób uprzednio związanych z dworem Saula. Większość członków plemion izraelskich nie zaakceptowała go jako króla. W Hebronie na króla Judy wybrano Dawida, żołnierza i bohatera, dawnego dworzanina Saula, cieszącego się od wielu już lat wielkim poważaniem ludu, z którym wiązano nadzieje na przyszłość. Kiedy nieporozumienia doprowadziły I. do otwartego konfliktu z Awnerem, ten opowiedział się po stronie Dawida i większość dawnych zwolenników I. przeszła na stronę Dawida. Dawaj dowódcy I. uknuli przeciwko niemu spisek i zamordowali go, przynosząc jego głowę w darze Dawidowi. Ten rozkazał zgładzić spiskowców. Po śmierci I. królem całego Izraela obwołano Dawida.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem