Issachar

(hebr., otrzyma wynagrodzenie [nagrodę]; jid. Jisocher lub Jisoscher) – według tradycji biblijnej:

1. dziesiąty syn Jakuba i piąty Lei (Rdz 30,17; 35,23), uważany za protoplastę jednego z Dwunastu plemion Izraelskich (por. 2.). I. miał pięciu synów, którzy towarzyszyli mu, gdy wraz z ojcem przybył do Egiptu. W przedśmiertnym błogosławieństwie Jakuba został przedstawiony, jako „osioł kościsty, [który] będzie się wylegiwał ufny w swe bezpieczeństwo [...], ale będzie musiał ugiąć grzbiet pod brzemieniem, i stanie się niewolnikiem pędzonym do pracy” (Rdz 49,14–15). Według midraszu, to określenie wiązało się z faktem, że I. urodził się, by przywieść ojca do namiotu matki. Zgodnie z przekazem midraszowym, I. miał również siedzieć i studiować Torę, kiedy Zabulon podejmował wyprawy handlowe i wspierał brata. Toteż jego potomkowie mieli być mędrcami, mistrzami we wprowadzaniu uzupełnień, a co za tym idzie, każdy uczony wydając decyzje w dziedzinie halachy przechodzi od pokolenia Lewiego do pokolenia Issachara. I. miał żyć 122 lata.

2. jedno z Dwunastu Plemion Izraelskich, wywodzące się od Issachara (por. 1.). Zajmowało niewielki teren w Galilei, na południe od jeziora Genezaret. Od północy graniczyło z ziemiami plemion Neftalego i Zabulona, z którym graniczyło także częściowo od zachodu; również od zachodu i południa – z terytoriami Manassesa; od wschodu, poprzez Jordan – z ziemiami Gada. Na jego terenie leżały m.in. miasta: Endor, Be(j)t Szemesz, Szunem i Jezreel. Ziemie tego plemienia zostały w 732 p.n.e. zdobyte przez Asyrię i włączone do asyr. prowincji Megiddo. Z I. m.in. wywodziła się prorokini Debora. (Zob. też Dziesięć Zaginionych Plemion)

Autorzy hasła:

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem