Isru Chag

(hebr., dosł.: zwiążcie święto [świąteczną ofiarę], właśc.: dzień po święcie; jid. Isrechag), termin wywodzony od Psalmu 118,27 – uroczysty dzień o charakterze półświątecznym, obchodzony w dniach następujących po trzech świętach pielgrzymich, tj. po Pesach, Szawuot i Sukot. W okresie gdy istniała Świątynia Jerozolimska, odwiedzający ją pielgrzymi powracali do domów w nastroju świątecznym. W traktacie talmudycznym Sukot (45b), napisano, że ten kto „powiększa święto” (obchodząc I.Ch.) poprzez jedzenie i picie jest „uczestniczącym w ofierze”, złożonej na ołtarzu. Zgodnie z tradycją, w tym czasie modlitwy pokutne i Tachanun są wyłączone z modłów porannych (szacharit) i z modłów popołudniowych (mincha). Zakazane jest też poszczenie (post) i wygłaszanie mów pogrzebowych (hespe(j)d). W szkołach religijnych jest to dzień wolny od nauki. W związku z różnicami kalendarzowymi (por. kalendarz żydowski) I.Ch. jest obchodzony w krajach diaspory dzień później niż w Izraelu.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand