Icchak (Izaak) ben Chaim z Wołożyna

zw. także Icełem z Wołożyna (? Wołożyn – 1849 Iwnica) – przełożony jesziwy w Wołożynie oraz rabin tamtejszej gminy żydowskiej; syn Chaima z Wołożyna i jego następca (od 1821) na stanowisku rosz-jesziwa (po I. ben Ch. z W. uczelnią kierowali dwaj jego zięciowieEliezer Chaim i N.C.J. Berlin). Wykształcenie talmudyczne zdobył pod kierunkiem ojca. Poznał także języki obce, matematykę i medycynę. Był czynny na arenie publicznej oraz w życiu gminy. W 1843 został powołany do tzw. komisji rabinackiej w Petersburgu. W czasie jej obrad bronił stanowiska kół ortodoksyjnych, głosząc że tzw. „kazionne” szkoły stanowią zagrożenie dla żydowskiego systemu edukacji, oraz dowodząc bezowocności ich działania, bez przyznania Żydom praw politycznych. W czasie jego nieobecności na uczelni, zastępowali go zięciowie. I. ben Ch. z W. był powszechnie uznanym autorytetem w sferach ortodoksyjnych. Jego aprobacja widniała na podręcznikach wydanych przez Ministerstwo Oświecenia dla „kazionnych” szkół, jednak powszechnie uważano, iż została ona wymuszona przez władze carskie. I. ben Ch. z W. wydał też zgodę na wileńską edycję tłumaczenia Pięcioksięgu Mojżesza na język niemiecki, wraz z komentarzami M. Mendels(s)ohna; ukazało się ono wraz z tłumaczeniem całej BH w 1848–1853 (por. też Toeplitz Teodor). Opublikował również dzieło swego ojca Nefesz ha-Chajim z własnymi glosami i biograficznym wprowadzeniem. Po śmierci I. ben Ch. z W. wydano także jego homiletyczny komentarz do Pirke(j) Awot pt. Mil(l)e(j) de-Awot (hebr., Słowa Ojców, 1888).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem