Ibrahim (Abraham) ibn (ben) Jaakow (Jakub) al-Izraili

(X w.) – żydowski kupiec i podróżnik z Toledo, należącego do Kalifatu Kordoby; autor relacji o krajach słowiańskich. W 965 lub 966, na polecenie kalifa Kordoby, udał się w podróż na wschód, do krajów zamieszkanych przez Słowian. Przebywał na dworze cesarza niemieckiego Ottona I, a potem dłużej, w Pradze u księcia czesskiego Bolesława I Okrutnego. Opisując to miasto, będące wówczas główną stacją handlową na zachodzie Słowiańszczyźnie, zaznaczył że obok kupców z Rusi, Węgier i krajów muzułmańskich, bywają tam kupcy żydowscy, którzy handlują przywiezionymi towarami bizantyńskimi, a wywożą z Pragi cynę, ołów, futra i niewolników. Według relacji I. ibn J. al-I., Kraków do którego on sam nie dotarł, był ważną stacją handl. na szlaku wiodącym z Rusi i Bizancjum do Pragi czeskiej. I. ibn J. al-I. wspominał też o kraju Polan, rządzonym przez księcia Mieszka. Zachowana w późniejszym przekazie źródłowym pisarza arabskiego relacja I. ibn J. al-I., słusznie uważana jest za jedno z najstarszych źródeł do historii państwa Polan i dziejów średniowiecznej Słowiańszczyzny Zachodniej. Zawiera cenne informacje dotyczące życia codziennego i obyczajów Słowian.

Autor hasła: Maurycy Horn

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand