Huna

(ok. 216 Drukeret k. Sury – 297) – amoraita babiloński; najwybitniejszy, obok Jehudy bar Jecheskiela, przedstawiciel drugiego pokolenia tych uczonych; pierwszy, który używał tytułu re(j)sz metiwta. Pochodził z ubogiej rodziny i sam zaznał niedostatku, pracując na roli. Jednak jego nauczyciel, Raw, przepowiedział mu, że kiedyś „będzie chodził w jedwabiach”. H. objął po nim funkcję rosz jesziwy w akademii talmudycznej w Surze. Pod jego kierownictwem uczelnia ta rozwinęła się jeszcze bardziej i posiadała 800 stałych słuchaczy, tak że dla prowadzenia zajęć H. musiał korzystać z pomocy 13 pomocników (hebr. amoraim), przekazujących jego słowa. Był niekwestionowanym przywódcą Żydów w Babilonii i poważanym autorytetem – także przez uczonych w Erec Israel. Po śmierci, jego zwłoki zostały przewiezione do Palestyny i tam pogrzebane. Jest wspominany setki razy w TB, ale też często w TJ, zarówno w sferze halachy, jak i hag(g)ady (m.in. ze względu na to, że krążyło o nim wiele anegdot, obrazujących jego proste życie i najwyższy respekt dla zasad moralnych). H. przekazywał również poglądy swych nauczycieli. Anonimowe wypowiedzi z kręgu tzw. Szkoły Rawa (hebr. Be(j)t Raw), są przypisywane właśnie H. Jego uczeń, Chisda, przejął po nim kierowanie akademią w Surze. Imię H. nosiło ogółem 49 innych postaci, pojawiających się na kartach Talmudu, wśród których 21 zaliczanych jest do grona amoraitów.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem