Hotelu Polskiego, sprawa

niemiecka akcja, związana z utworzeniem ośrodka legalnej emigracji dla Żydów-obywateli państw neutralnych, przebywających na terenie GG i – jak się wydaje – ziem wcielonych do Rzeszy, zorganizowana w czasie powstania w getcie warszawskim w Warszawie, w Hotelu Polskim, przy ul. Długiej 29 (drugi taki ośrodek znajdował się w hotelu Royal, przy ul. Chmielnej). Rejestracji dobrowolnie zgłaszających się – w przewidywaniu późniejszej ich wymiany na obywateli niemieckich, internowanych przez aliantów – dokonywano na podstawie dokumentów państw neutralnych: paszportów zagranicznych lub. tzw. certyfikatów poświadczenia obywatelstwa. Dokumenty te wystawiały europejskie konsulaty państw Ameryki Południowej oraz brytyjskie władze administracyjne Palestyny; większość z nich była fikcyjna. Wiele osób nieuprawnionych do wyjazdu, ukrywających się – nie tylko w Warszawie – zdesperowanych, nie mogąc znieść życia w ciągłym zagrożeniu, widząc w tym szansę na uratowanie – pomimo ostrzeżeń podziemia – kupiło od żydowskich agentów gestapo dokumenty osób nieżyjących. Z Hotelu Polskiego Niemcy część osób przewieżli do obozu w Vittel we Francji (dwukrotnie, w listopadzie 1943 i w marcu roku następnego, nastąpiła wymiana grupy osób; później rządy państw południowoamerykańskich odmówiły przyjęcia internowanych, kwestionując ważność ich dokumentów; transportami, wysłano pozostałych do obozów koncentracyjnych w Bergen-Belsen i Oświęcimiu). Inni zostali wysłani do obozów koncentracyjnych. 13 VII 1943 ostatnią pozostałą w Hotelu Polskim grupę, liczącą ok. 420 osób, przewieziono na Pawiak, większość z nich rozstrzelano. Ogółem przez Hotel Polski przeszło ok. 4–5 tys. osób, spośród których przeżyło ok. 10 procent. 

Autor hasła: Paweł Szapiro

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand