Horowitz (Hurwicz, Hurwic, Gurowicz) Chaim Arie Lejb (Lejbusz) ben Saul

(1851 Brody – 1904 Kraków) – talmudysta, rabin w Żółkwi (od 1881) i wieloletni rabin w Krakowie (od 1888), gdzie też wcześniej, przez pewien czas, sprawował funkcję daj(j)ana. W 1899, jednocześnie z rabinem postępowym, O. Thonem, został w Krakowie mianowany jednym z dwóch rabinów gminnych; przewodził kierunkowi ortodoksyjnemu. Pozostał na tym stanowisku aż do swej śmierci. W sierpniu 1903 zwołał pierwszą międzynarodową konferencję rabinów w Krakowie, na którą przybyło ponad 50 rabinów z różnych krajów, w tym także rabini sefardyjscy; m.in. w związku z oskarżeniami Żydów o tzw. mordy rytualne, rabini ci wydali oświadczenie, dotyczące nieużywania krwi przez Żydów w celach liturgicznych. Z konferencji wydano sprawozdanie w postaci broszury w języku hebrajskim i polskim. H. wydał zbiory responsów: Tik(k)un e(j)ruwin (hebr., Naprawa eruwów, 1887 [Kraków 1892]); Chaj(j)e(j) Arie (hebr., Życie Ariego, Kraków 1890); oraz kilka mów, wygłoszonych w krakowskiej Starej Synagodze, m.in. z okazji jubileuszu cesarza Franciszka Józefa I.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand