Horowic (Hurwic) Izajasz (Jesaja) ben Abraham ha-Lewi

zw. – od tytułu swego dzieła – SZELOH (SZELAH), albo (Ha-SZELOH (Ha-SZELAH) ha-Kadosz (hebr., Święty SZELAH) (ok. 1565 [1570] Praga lub Polska – 1630 Tyberiada) – talmudysta i kabalista; syn Abrahama ben Sabataja Hurwica. Wychowywał się i kształcił się pod kierunkiem ojca w Krakowie. Ożenek z posażną panną zapewnił mu niezależność materialną do końca życia. W 1590 był posłem na Sejm Żydów Polskich w Lublinie. Od 1600 sprawował urząd rabina kolejno: w Dubnie, Ostrogu i Frankfurcie n. Menem (jego syn wspomina o pełnieniu przezeń funkcji rabina i rosz jesziwy także w Krakowie i Poznaniu). W 1615 H. został drugim, a w 1619 pierwszym rabinem w Pradze. W 1621 udał się do Safed w Palestynie. Zajmował się kabałą (por. kabała luriańska). Był przeciwnikiem pilpulu i zwolennikiem reformy nauczania. Główne dzieło H. pt. Szne(j) Luchot ha-Brit (hebr., Dwie Tablice Przymierza, znane pod akr. SZELOH, wydane pośmiertnie przez jego syna w 1621) stanowi kompendium żydowskiego prawa religijnego, a także nauczania religii i obyczajów. Miało ono bardzo wiele wydań, gdyż stało się bardzo popularną lekturą pobożnych Żydów, poszukujących w tym dziele pociechy i pouczeń. Wywarło też spory wpływ na rozwój chasydyzmu polskiego. Drugim ważnym dziełem H. było Szaare(j) ha-szam(m)ajim (hebr., Bramy niebios, wydane pośmiertnie przez jego prawnuka w 1717), poświęcone dostosowaniu sid(d)uru do zwyczajów panujących wśród Żydów polskich i litewskich (por. minhag). I choć jego popularność i liczba wydań była mniejsza niż wcześniej wymienionego, to jednak miało ono także istotny wpływ na wszystkie późniejsze edycje modlitewników. Poza tym, H. był autorem kilku komentarzy do dzieł swego ojca, oraz poezji religijnej. Jego dzieło rozwijał N.N. ben Sz. Spira.

Autorzy hasła: Paweł Fijałkowski, Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand