Horończyk Szymon

(1889 Wieluń – 1939) – powieściopisarz tworzący w języku jidysz. Pochodził z rodziny brakarzy; pracował w fabryce włókienniczej w Łodzi. Później mieszkał we Włocławku i w Warszawie (od 1934). Przeżycia z okresu I wojny światowej (zwłaszcza w Kaliszu) oraz związane z późniejszym opuszczeniem go przez żonę, będącą do tej pory główną jego podporą życiową nadały jego twórczości rys pesymizmu i cynizmu. 6 IX 1939 uciekł z Warszawy przed wojskami niemieckimi i w drodze na wschód popełnił samobójstwo, gdy jego syn zginął w czasie bombardowania. H. debiutował w 1916 w łódzkiej prasie żydowskiej. Jego pierwsza książka to zbiór wierszy Feldblumen (Kwiaty polne, 1921). Następnie pisał tylko prozą. Był przedstawicielem nurtu naturalistycznego. W jego dorobku twórczym najważniejsze miejsce zajmują: powieść Farpłonterte wegn (Poplątane drogi, Warszawa 1924), ukazująca świat żydowskich miasteczek w czasie I wojny światowej (wydana dzięki finansowej pomocy I.M. Weissenberga), Zump (Grzęzawisko, Warszawa 1927; 1931), 1905 (1929) i In gerojsz fun maszinen (Wśród szumu maszyn, 1928). Ta ostatnia została przez niektórych krytyków oceniona negatywnie (autor nawet usiłował popełnić samobójstwo w lokalu „Literarisze Bleter”). Powieść Dos hojs ojfn burg (Dom na wzgórzu, Warszawa 1934) osnuł na wątku biograficznym. Ostatnie nowele H. w tomie Sztarke menczn (Silni ludzie, Warszawa 1936), to wyraz poszukiwania prawości wśród prostych, zwykłych ludzi, żyjących w sztetł.

Autorzy hasła: Małgorzata Naimska, Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem