Hirsz (Jeleń)

(2. poł. XVI w.) – pierwszy rabin w Lubomli, mianowany przez króla Zygmunta II Augusta doktorem prawa mojżeszowego. Kiedy w latach 60. XVI w. nasiliły się tendencje decentralistyczne wśród rabinatu na terenie całej Rzeczypospolitej, nastąpiło osłabienie władzy administracyjno-sądowej rabinów urzędujących w dużych miastach z liczną ludnością żydowską. Wyrazem tych tendencji na terenie województwa ruskiego było mianowanie pierwszego rabina w Lubomli (ziemia chełmska). W akcie nominacyjnym z 1566 król – uwzględniając wykazaną przez H. biegłość w prawie mojżeszowym – nadał mu, na wniosek gminy żydowskiej w Lubomli, godność doktora prawa mojżeszowego, którą tenże miał sprawować do końca życia. Nowo obrany rabin uzyskał pełną władzę w zakresie potrzebnym do sprawnego kierowania urzędem rabinackim i zapewnienie temuż urzędowi materialnej podstawy przez opodatkowanie Żydów lubomilskich. Dla umocnienia autorytetu H., król zezwolił mu korzystać z prawa rzucania klątwy (cherem) na opornych. Pod karą pieniężną, monarcha zakazał wspomnianej gminie wszczynania „rebelii” przeciw H., poszczególni zaś członkowie gminy, którzy odważyliby się zakwestionować władzę nowego rabina, mieli zapłacić grzywnę. Nad wykonaniem królewskich poleceń miał czuwać ówczesny starosta lubomilski Jan Dembiński.

Autor hasła: Maurycy Horn

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem