Hioba Testament

pseudoepigraficzne dzieło z I w. p.n.e., zachowane w języku greckim, pochodzące prawdopodobnie z kręgu esseńczyków, napisane w formie testamentu (por. apokryfy i pseudoepigrafy). Powstało zapewne w odpowiedzi na kwestie związane z dominacją pogańską Hiob występuje w nim jako syn Ezawa i królowej Edomu, mąż Diny (córki Jakuba), ojciec siedmiu synów i trzech córek. Pragnąc wskazać swoim dzieciom właściwą drogę postępowania, opowiada im o okrutnej próbie, jakiej została poddana jego wiara. (Por. Hioba Księga)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem