Hioba Księga

(hebr. Ij(j)ow; jid. Ijew) – trzecia księga w dziale Pism w kanonie Biblii Hebrajskiej (w kanonie bibl. chrześcijańskim należy do grupy ksiąg dydaktycznych); zawiera 42 rozdziały; swą nazwę wywodzi od imienia bohatera. Należy do rodzaju literatury mądrościowej, popularnej w krajach starożytnych Wschodu. Ze względu na doskonałą formę literacką i wciąż aktualny temat (pytanie o sens cierpienia), zaliczana jest do dzieł literatury światowej. Pochodzi z okresu powygnaniowego, tzn. powstała po VI w. p.n.e.; jej redakcję zakończono prawdopodobnie w II w. p.n.e. Składa się z dwóch starszych części, napisanych prozą, i nowszej, poetyckiej. Opowiada o okrutnych doświadczeniach, jakim – za sprawą Szatana – Bóg poddał wiarę Hioba, i o jego zwycięstwie. H.K. wywarła duży wpływ na literaturę midraszową, zwłaszcza przy rozważaniu spraw związanych z Bożą sprawiedliwością. Według tradycji talmudycznej, autorem księgi był Mojżesz; odczytywał ją arcykapłan na krótko przed świętem Jom Kipur. Do dnia dzisiejszego Sefardyjczycy odczytują ją podczas Tisza be-Aw – postu obchodzonego na pamiątkę zburzenia obu Świątyń Jerozolimskich (586 p.n.e. i 70 n.e.). H.K. jest jedną z niewielu ksiąg biblijnych, którą religia żydowska zezwala studiować podczas trwania żałoby. (Por. też: Berechia ben Natronaj Krespia ha-Nakdan; Fischmann Nachman Izaak; Hioba Testament)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem