Hiob

(hebr. Ij(j)ow = prześladowany, doświadczony lub gdzie jest Ojciec?; jid. Ijew) – zdaniem niektórych uczonych, postać alegoryczna. Jednak w hag(g)adzie zawarte są opinie, że żył w czasach Mojżesza, albo Abrahama, bądź w epoce Sędziów, lub też za panowania króla perskiego Ahaswerusa w V w. p.n.e. Według tradycji biblijnej, H. nie był Izraelitą, ale mieszkańcem miasta Uz (Us), leżącego prawdopodobnie na południowy-wschód od Damaszku, i urodził się już obrzezany (obrzezanie). H. tradycyjnie uważany jest za męża niezwykle sprawiedliwego, cierpliwego, o niezachwianej wierze. Wśród uczonych w Piśmie istniał jednak spór, czy owa wiara miała swe źródło w lęku przed Panem, czy też w miłości do Niego. Losy H. opisuje, zaliczana do literatury mądrościowej, biblijna Księga Hioba. Z postacią H. związany jest też Hioba Testament, w którym bohater występuje jako syn Ezawa i królowej Edomu.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem