Heszel Abraham Joszua (Jehoszua; Szyja) z Opatowa

Szyja Heszel, zw. Rabim (Rawem) z Opatowa (jid. Apter Raw; Aptowicer Rebe), nazywany też przez chasydów – od tytułu jego najpoczytniejszego dzieła – Ojew Jisroel (jid.; hebr. Ohew Israel = Miłujący Izrael; Przyjaciel Izraela)([1748?] 1755 Nowe Miasto – 1825 Międzybóż) – cadyk, rabin; uczeń Elimelecha z Leżajska oraz Jechiela Michaela ze Złoczowa. Był rabinem w Kolbuszowej, Opatowie i Jassach w Mołdawii. W 1814 przeniósł się do Międzyboża. Pod koniec życia cieszył się wielkim autorytetem wśród cadyków, który wykorzystywał do łagodzenia sporów, w tym między Nachmanem ben Symchą z BracławiaJaakowem Icchakiem ben Aszerem z Przysuchy. Swój przywódczy autorytet podbudowywał opowieściami o poprzednich wcieleniach, w których miał być kolejno arcykapłanem, królem Izraela, redaktorem Talmudu itp. Reprezentował ekstatyczny nurt w chasydyzmie. Był zwolennikiem tzw. praktycznego cadykizmu i główne zadanie cadyka upatrywał w rozwiązywaniu bytowych problemów swoich chasydów, przede wszystkim przy pomocy modlitwy i środków magicznych.

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem