Heryng (Hering) Teodor

(1847 Warszawa – 1925 tamże) – lekarz, jeden z pionierów polskiej laryngologii; brat działacza ruchu robotniczego Zygmunta H. Pochodził z kupieckiej rodziny warsz. Żydów, związanej z ruchem asymilatorskim (asymilatorzy). Po ukończeniu gimnazjum studiował na Wydziale Lekarskim w Szkole Głównej (1865-1870). Jako lekarz rosyjski uczestniczył w wojnie prusko-francuskiej. Później w Berlinie i Wiedniu specjalizował się w laryngologii. Po powrocie do Warszawy (1875) początkowo pracował w prywatnych klinikach, a potem w szpitalu Św. Rocha, gdzie został ordynatorem oddziału chorób krtani, gardła i nosa (1880-1898). W Warszawie i Ciechocinku prowadził własne zakłady inhalacyjne. W 1888 w Paryżu uzyskał stopień doktora; w 1911 UJ przyznał mu również stopień doktora medycyny, a UW – tytuł profesora honorowego (w 1922). H. był autorem wielu prac, rozpraw i artykułów naukowych, które – tłumaczone na wiele języków – przyniosły mu sławę. Należał do wielu towarzystw w kraju i za granicą; był członkiem i prezesem honorowym Warszawskiego Towarzystwa Laryngologicznego, Towarzystwa Oto-Rhino-Laryngologicznego w Nowym Jorku, Wileńskiego Towarzystwa Lekarskiego, Łódzkiego Towarzystwa Lekarskiego. Za swe prace naukowe i projekty przyrządów medycznych uzyskał liczne nagrody i wyróżnienia.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem