Heller Cwi Hirsz

zw. Hirszem Charifem (hebr., Hirsz o ostrym dowcipie) (1776 Zamość – 1834 Buda) – rabin, pedagog. Po raz pierwszy urząd rabina sprawował w Brzegu (Śląsk), a w 1812 został rosz jesziwą w Brodach. Wykształcił wielu znanych rabinów, w tym C.H. Chajesa; S.J. Rappaporta i innych. W efekcie fałszywego oskarżenia, musiał uciekać z Brodów na Węgry. Ok. 1820 mianowany został rabinem w Bonyhad. W gminie tej miał wielu przeciwników, m.in. w związku z podejmowanymi dyskusjami nt. reformy judaizmu. W związku z tym, w 1833 przyjął stanowisko rabina i przewodniczącego sądu ( aw be(j)t din) w Starej Budzie (dziś część Budapesztu), lecz wkrótce zmarł. Jest autorem Chid(d)usze(j) tiw Git(t)innowel talmudycznych, opublikowanych wraz z responsami jego syna, Menachema H. (Żółkiew 1844; 1876) oraz Tapuche(j) zahaw (1865) – komentarza do Pięcioksięgu. Jego responsy pojawiają się w Chatam Sofer Mojżesza Sofera i Jam ha-Talmud J.M. Ornsteina.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem