Heller Chaim

(1879 Białystok – 1960) – rabin, uczony. W 1910 został rabinem w Łomży. W 1917 przeniósł się do Berlina, gdzie w 1922 założył nowoczesną jesziwę Be(j)t ha-Midrasz ha-Eljon. Przyciągała ona wielu absolwentów uczelni talmudycznych z ziem polskich. W 1929 objął katedrę w nowojorskim Isaac Elchanan Theological Seminary. Później krótko przebywał w Palestynie, a następnie, po powrocie do Stanów Zjednoczonych, mieszkał w Chicago i w Nowym Jorku. Był jednym z wybitnych przedstawicieli grupy badaczy, łączących erudycję talmudyczną, charakterystyczną dla uczonych posiadających tradycyjne wykształcenie, wyniesione z jesziw polsko-litewskich, z umiejętnościami stosowania nowoczesnych metod krytycznych w badaniach nad tekstami, zwłaszcza biblijnymi. Opublikował m.in.: nowele talmudyczne Le-chikre(j) halachot (hebr., [Wprowadzenie] do badań nad halachami, t. 1-2, 1924-1932) i Kuntres be-hilchot Lowe u-Malwe (1946); wiele studiów nad różnymi wersjami Biblii (w tym syryjską, samarytańską [por. Samarytanie] oraz nad Septuagintą i palestyńskimi targumami). Był także autorem krytycznej edycji Sefer ha-micwot Majmonidesa (1914; 1946).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand