Heilpern Maksymilian

(1856 Warszawa – 1924 [1925] tamże) – działacz społeczny, pedagog, przyrodnik. Był potomkiem zamożnej rodziny kupieckiej. Jego bracia brali udział w powstaniu styczniowym. Od 1876 studiował w Warszawie na uniwersytecie i w szkole weterynaryjnej. Zaangażowany był w działalność oświatową pozytywistów (Towarzystwo Oświaty Narodowej); potem – socjalistów (od 1877). Aresztowany został pod koniec 1878; więziony w Cytadeli (1879-1881) był współredaktorem rękopiśmiennego „Głosu Więźnia”. Zesłany na Syberię (1881-1884), prowadził tam badania botaniczne. Po powrocie do kraju dokończył studia. Od 1887 był nauczycielem w szkołach prywatnych. Za nielegalną działalność na Uniwersytecie Latającym, pozbawiono go prawa nauczania. W 1891-1920 był dyrektorem szkoły rzemieśl. Gminy żydowskie w Warszawie (Warsztaty dla nauki rzemiosł Warszawskiej Gminy Starozakonnych). Jego syn poległ jako żołnierz Legionów Piłsudskiego. Po 1918 H. opracowywał plany szkolnictwa zawodowego dla ministerstwa oświaty (Szkoły zawodowe i niższe techniczne, 1918). Był znakomitym popularyzatorem nauk przyrodniczych i autorem kilkunastu książek z tej dziedziny. Napisał też jeden z rozdziałów książki Z dziejów Gminy Starozakonnych w Warszawie w XIX stuleciu (t. 1, Warszawa 1907), poświęcony wspomnianej już gminnej szkole rzemieślniczej.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand