Harkawi Albert (Abraham Eliasz)

(1835 Nowogródek – 1919 Petersburg) – orientalista, historyk; kuzyn Aleksandra H. Kształcił się w wileńskiej szkole rabinów i w jesziwach litewskich; później na uniwersytecie w Petersburgu, Berlinie i Paryżu. Od 1870 wykładał na petersburskim uniwersytecie (doktorat uzyskał w 1872). Usunięty ze stanowiska jako Żyd i przeniesiony do Cesarskiej Biblioteki, od 1877 pełnił w niej funkcję kierownika działu żydowskiej literatury i rękopisów orientalnych. Debiutował w 1861 artykułami w prasie hebrajskiej („Ha-Melic”; „Ha-Karmel”). Swe zainteresowania nauk. skierował na początki osadnictwa Żydów na ziemiach należących do Imperium Rosyjskiego, co spowodowało, że zajął się Chazarami (napisał m.in. Skazania jewriejskich pisatieliej o chazarach i chazarskom carstwie, 1874) oraz karaimami, a zwłaszcza badaniem i dyskusją nad odkryciami A. ben S. Firkowicza. H. badał i wydał wiele manuskryptów (w tym pochodzące z późnej epoki gaonów), które publikował jako edycje krytyczne z komentarzami, także m.in. w wydawanej przez siebie serii „Zikaron le-Riszonim we-gam le-Acharonim” (hebr., Pamięć [Wspomnienie] o Pierwszych i Ostatnich [Autorytetach], 1879-1882).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand