Hanna i jej siedmiu synów

(hebr. Chan(n)a u-wne(j)cha = Hanna i jej synowie) – opowieść z apokryficznej 2 Księgi Machabejskiej (rozdz. 7; Machabejskie Księgi) o siedmiu braciach, pochwyconych wraz z matką przez Antiocha IV Epifanesa, wkrótce po rozpoczęciu prześladowań religijnych w Palestynie w 167–166 p.n.e. (por. Machabeuszy powstanie). Hanna miała pozostać nieugiętą, gdy tracono kolejno jej synów, za odmowę zjedzenia wieprzowiny na znak publicznego odrzucenia wiary, i na koniec – sama umrzeć (według innej wersji, popełniła samobójstwo, skacząc w ogień; zob. też: kaszer; trefa; prawa dotyczące żywności; świnia). W literaturze rabinicznej opowieść o H. i j.s.s. funkcjonowała także jako przykład męczeństwa synów Miriam i jej dzieci podczas prześladowań w czasach Hadriana (76–138 n.e.). Synowie Hanny weszli do kalendarza chrześcijańskiego, jako „Siedmiu Machabejskich Braci”, stając się w tym ujęciu prefiguracją męczeństwa Chrystusa (por. Jezus z Nazaretu). Opowieść o H. i j.s.s. stała się inspiracją wielu legend nt. męczeństwa, oraz dzieł sztuki, poezji i dramatów, aż do czasów współczesnych. Postać matki męczenników jest anonimowa. Przez wieki nadawano jej różne imiona (Miriam bat Tanchum, Szamone bądź Marjam). Imię Hanna przylgnęło do niej w dopiero w średniowieczu i zostało spopularyzowane przez pij(j)utim.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand