Haman

(hebr.; jid. Homen Horosze = Niegodziwiec Haman) – według tradycji biblijnej, wywodzący się spośród Amalekitów syn Hammedaty, pierwszy minister (premier) na dworze króla Persów i Medów Ahaswerusa (identyfikowanego z Artakserksesem I), zmierzający do wygubienia wszystkich Żydów w państwie pers., z powodu osobistej urazy do Żyda, Mordechaja (Mardocheusza). W wyznaczonym drogą losowania dniu (tj. trzynastego adar) wszyscy Żydzi mieli – zgodnie z dekretem królewskim – zostać wymordowani. Uratowała ich pochodząca z rodu królewskiego Estera, potomkini Saula, która – wybrana na królową przez nieświadomego jej pochodzenia monarchę perskiego, wraz z Mordechajem, który już raz ocalił królowi życie – doprowadziła do pokrzyżowania tych planów. Choć dekretu królewskiego nie można już było cofnąć, to Żydzi otrzymali prawo do obrony owego dnia; zabili wiele tysięcy wrogów. Z rozkazu króla H. został powieszony, a jego synowie zamordowani. Opowieść zawarta w biblijnej Księdze Estery, odnosi się do wydarzeń, które – być może – miały miejsce w poł. V w. p.n.e. Zgodnie z tradycją żydowską, upamiętnia je święto Purim (Losów) oraz związany z nim Post Estery; opowiadają też o nich ludowe przedstawienia purimowe (purimszpile). Historia opowiedziana w Księdze Estery stanowiła temat wielu utworów literackich, muzycznych oraz licznych przedstawień malarskich. (Zob. też: Ester Raba; hamantasze; Purim Katan; purimowy rabin; Szabat Zachor; Szuszan Purim)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem