Halewi (Rabinowicz) Izaak

(1847 Iwieniec – 1914) – talmudysta i historyk. Kształcił się w jesziwie w Wołożynie. Potem zamieszkał w Wilnie, gdzie początkowo zajmował się handlem, a następnie poświęcił się nauce. Interesował się szkolnictwem żydowskim, dążąc do pogodzenia wymogów narzucanych przez władze rosyjskie z jego religijnym charakterem. Później kilkakrotnie zmieniał miejsce zamieszkania (mieszkał m.in. w Bratysławie, Homburgu i Hamburgu, gdzie był tzw. Klausrabbiner). Wypracowana przezeń idea legła u podstaw powstania Agudy. Był także inicjatorem powstania Jüdisch-Literarisch Gesellschaft we Frankfurcie. Jego głównym dziełem jest Dorot ha-Riszonim (hebr, Pokolenia Pierwszych [uczonych], t. 1-6, 1897-1939; repr. 1967), ukazujące obraz rozwoju Prawa Ustnego od czasów biblijnych do okresu gaonów, w którym wykorzystał także pozarabiniczne źródła. W swych badaniach H. łączył krytycyzm z ortodoksyjnym punktem widzenia, co spotkało się z krytyką części zachodnioeuropejskich uczonych. Przyczynił się do podważenia teorii, głoszonych przez takich historyków, jak N. Krochmal, S.J. Rappaport, Z. Fränkel i H. Graetz.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand