Halachot p(e)sukot

(l.mn., hebr., Prawa rozstrzygnięte) – najwcześniejszy kodeks halachiczny, napisany prawdopodobnie ok. 760 n.e. w Babilonii, będący owocem systematycznych badań nad przepisami prawa religijnego po powstaniu Talmudu. Jego autorstwo przypisywane jest gaonowi Jehudajowi (Raw Jehudaj Gaon), który żył w VIII w. Zawiera praktyczny przegląd przepisów i zwyczajów (por. minhag), związanych z obchodzeniem szabatu, świąt i innych uroczystości. Z jednej strony, stanowi krótki i treściwy wykład, który miał być szczególnie użyteczny dla gmin żydowskich funkcjonujących w diasporze; z drugiej, zawarte w nim podsumowania konkluzji, z pominięciem rozległych dyskusji, zawartych w Talmudzie, stały się wzorcem dla nowego typu dociekań halachicznych. Dzieło to powstało w języku aramejskim, jednak wkrótce zostało przełożone na język hebrajski i zatytułowane Hilchot Reu (tytuł pochodzi od otwierającego kodeks pierwszego słowa, hebr. reu = patrzcie, cytatu biblijnego [Wj 16,29]; jest także związany z tym, iż punktem wyjścia był dlań traktat talmudyczny E(j)ruwin). Oryginał w języku aramejskim został odnaleziony i również doczekał się wydania. Około 860 n.e. w południowych Włoszech powstał, napisany w języku hebrajskim, kodeks Halachot kcuwot (hebr., Prawa przyjęte), będący skróconą wersją H.p., dostosowaną do panujących tam zwyczajów, i najstarszym owocem badań halach. Żydów w Europie. (Zob. też pos(e)kim; Sefer ha-halachot)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem