Halachot g(e)dolot

(l.mn., hebr., dosł.: Wielkie prawa, tj. Wielki kodeks praw) – kodeks halachiczny, spisany w języku aramejskim prawdopodobnie w VIII w. bądź ok. 825 n.e., do którego punktem wyjścia były Halachot p(e)sukot. Autorstwo i data powstania dzieła są dyskusyjne, choć najczęściej skompilowanie go przypisuje się Szymonowi Kaj(j)arze z akademii talmudycznej w Surze. W H.g. autor cytuje głównie TB, lecz również TJ oraz inne źródła (w tym responsy gaonów). Podaje zarówno praktyczną wykładnię obowiązujących wówczas przepisów, jak i tych, które musiały zostać zarzucone, po zniszczeniu Świątyni Jerozolimskiej. W dziele tym pojawiają się wątki skierowane przeciw karaimom oraz zaczerpnięte z hag(g)ady i – po raz pierwszy – wyliczenie Sześciuset trzynastu nakazów i zakazów. Istniały dwie redakcje tekstu H.g.: 1. przeniesiona do Francji i Niemiec, która stała się podstawą wydania drukowanego (Wenecja 1584); 2. rozpowszechniona w północnej Afryce oraz w Hiszpanii i we Włoszech. Dzieło H.g. było najbardziej znanym kodeksem halachicznym, aż do powstania Sefer ha-halachot I. ben J. ha-Kohena Alfasiego. (Zob. też pos(e)kim)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand