Hadrian

właśc. Publius Aelius Hadrianus, zw. Odnowicielem (łac. Restitutor) (76–138 n.e.) – cesarz rzymski panujący w 117–138 n.e., adoptowany przez cesarza Trajana (57–117 n.e.). Prowadził pokojową politykę, dążył do zabezpieczenia i rozkwitu państwa poprzez umacnianie granic, wznosił budowle użyteczności publ. – akwedukty, wały, teatry, wytyczał nowe drogi i ulice. Rekrutował też żołnierzy z terenów stacjonowania legionów; zreformował system administracji, poboru podatków, itp. Patronował sztuce i nauce. W Judei postanowił odbudować Jerozolimę zniszczoną po wojnie Żydów z Rzymianami w 66–70 n.e., nazywając miasto Colonia Aelia Capitolina. W miejscu zburzonej Świątyni żydowskiej miała stanąć świątynia Jowisza Kapitolińskiego (istniały teorie, że cesarz najpierw pozwolił Żydom odbudować Świątynię, a dopiero potem zmienił postanowienie). Wprowadził też zakaz obrzezania, które – według prawa rzymskiego – zostało zrównane z kastracją. Oba te zarządzenia stały się bezpośrednią przyczyną wybuchu powstania Bar Kochby w 132 n.e. Wódz Juliusz Sewer, wezwany z Bretanii przez H., miał dokonać ostatecznego zdławienia buntu Żydów. Po zakończeniu kampanii (w 2. poł. 135 n.e.) H. przybrał tytuł imperatora i zrealizował swój plan zbudowania Aelia Capitolina. W świątyni stanął posąg H., a Żydom zakazano wstępu na teren miasta.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem