Habakuk

(hebr. Chawak(k)uk = objęcie, wzięcie w ramiona) – według tradycji biblijnej, prorok i wizjoner z Jerozolimy; syn kobiety z Szunem (Szunemitki); żył prawdopodobnie w VII lub na przełomie VII i VI w. p.n.e., kiedy chaldejska potęga osiągnęła apogeum. Według tradycji żydowskiej, działał w czasach panowania w Judzie króla Manassesa. Być może należał do służby świątynnej. Przypisuje się mu autorstwo biblijnej Księgi Habakuka. Zgodnie z tradycją talmudyczną (Makot 24a), Mojżesz otrzymał od Boga na Synaju Sześćset trzynaście nakazów i zakazów, zaś H. określił jedno, podstawowe prawo – „Sprawiedliwy żyć będzie dzięki swej wierności” (Ha 2,4).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem