Ha-Szomer

(hebr., Strażnik) – 1. organizacja młodzieżowa powstała w Erec Israel w 1909, w celu chronienia osadników żydowskich przed napadami Arabów. Utworzyli ją emigranci z drugiej alij(j)i, a inicjatorami byli głównie emigranci ze strefy osiadłości w Rosji, będący członkami PS, należący do oddziałów samoobrony, powołanych w czasie pogromów w 1904-1906. W 1913-1916 powstawały także odrębne osady, zakładane przez członków Ha-Szomer. Organizacja była zorientowana proturecko, choć władze otomańskie odrzuciły projekt utworzenia legionu żydowskiego przy armii tureckiej. Po utworzeniu po I wojnie światowej Hagany – półlegalnej organizacji samoobrony, zaczęto naciskać na rozwiązanie Ha-Sz. i jej wejście do nowej organizacji. Proces ten dokonywał się nie bez konfliktów o kontrolę nad samoobroną w Palestynie i zakończył się dopiero po 1929. 2. żydowskie grupy skautowe powstające głównie w Galicji i Królestwie Polskim przed wybuchem I wojny światowej. Ich nazwa pochodziła od powstałej w Palestynie organizacji Ha-Sz. (por. 1.). Pozostawały one pod silnym wpływem wzorców skautingu europejskiego, w tym polskich organizacji o tym charakterze, przepojonych duchem niepodległościowym oraz niemieckiego ruchu młodzieżowego pn. Wandervogel, będącego wyrazem buntu przeciw militaryzmowi oraz dyscyplinie, panującej w szkołach i rodzinach, ograniczającej niezależność młodego pokolenia. Część z nich weszła do powstałej w 1913 syjonistycznej organizacji młodzieżowej Ha-Szomer ha-Cair. Członkowie Ha-Sz. zwani byli szomrami.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem