„Ha-Meas(s)ef”

(hebr., Zbieracz, Żniwiarz, Kolekcjoner) – 1. miesięcznik w języku hebrajskim, będący organem ideologów żydowskich oświecenia (haskala) w Austrii i Prusach, kolportowany i czytywany na ziemiach pol., gdzie odegrał ważką rolę w popularyzacji idei oświeceniowych. Został założony w 1783 przez Izaaka Euchela i Mendla Breslaua, którzy skupili wokół siebie grupę młodych entuzjastów-"zbieraczy” („kolekcjonerów”; hebr. meas(s)efim), członków Towarzystwa Miłośników Języka Hebrajskiego (hebr. Chewrut Dorsze(j) Laszon Ewer). „Ha-M.” był wydawany – z przerwami – w Królewcu (1784-1786) i Berlinie, w Altonie i Dessau (1788-1811). Nie był on typowym periodykiem, lecz raczej zbiorem prac naukowych i literackich o tematyce religijnej, społecznej, i kulturalnej; zawierał wiele przekładów z literatury światowej, biografii sławnych osób, itp. Stawiał sobie za cel ożywienie języka hebrajskiego i jego popularyzację, z czasem jednak (od 1788) zaczęły się w nim pojawiać ostrzejsze sformułowania, dotyczące wielu elementów tradycji, rozumianych jako „zacofanie” i „przesądy”. „Ha-M.” ostro zwalczał ruch chasydzki (chasydyzm polski) oraz język jidysz, uważając go za żargon pospólstwa. Współpracownikami czasopisma byli zwolennicy haskali z wielu krajów, m.in.: D. Friedländer, Hartwig (Naftali) Wessely, Joel Löwe, Wolf Dessau, I. Satanower, H. Homberg, Szalom Kohen, M. Mendel(s)sohn, S. Majmon oraz wielu innych. 2. zbiór artykułów wydany w Petersburgu w 1902 przez Leona Rabinowicza.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem