„Ha-Jom”

(hebr., Dzisiaj) – 1. pierwszy dziennik w języku hebrajskim, określany jako „narodowy”, wydawany w Petersburgu od lutego 1886, kolportowany także na ziemiach polskich. Redagował go Jehuda Lejb Kantor, przy współpracy D. Fryszmana, Abrahama Rozenfelda, Lejba Kacenelsona. Ukazanie się „Ha-J.” zbulwersowało środowisko żydowskie, ponieważ uważano, że wydawanie codziennej gazety w świętym języku BH stanowi niejako profanację. Jednakże język hebrajski dzięki „Ha-J.”, ze względu na bogatą treść pisma i znakomitych publicystów, którzy się z nim związali, zyskał popularność. W 1887 przy tej gazecie ukazywał się miesięcznik społeczno-literacki „Ben Ami” (hebr., Syn mojego narodu). Kiedy pismo „Ha-Cefira” przekształciło się w dziennik, popularność „Ha-J.” spadła i z powodu braku funduszy, na pocz. 1888 przestał się on ukazywać. 2. dziennik w języku hebrajskim o nastawieniu syjonistycznym, wydawany w Warszawie od lipca 1906 do stycznia 1907, pod red. C. Pryłuckiego. Z okazji 50-lecia literackiej i publicystycznej działalności Achad Ha-Ama, współtwórcy nowoczesnego języka hebrajskiego, „Ha-J.” wydał zbiór prac, poświęconych działalności tego pisarza. „Ha-J.” związany był z dziennikiem jidysz „Der Weg”, po którego upadku przestał się ukazywać. Raz jeszcze, na krótko, tytuł „Ha-J.” został wznowiony na pocz. 1925, by zastąpić pismo „Ha-Jecira” (hebr., Twórczość). Przetrwał jednak tylko do maja 1926. (Zob. też Akawia Abraham; Kreppel Jonas)

Autor hasła: Marian Fuks

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem