Gumplowicz Ludwik

(1838 Kraków – 1909 Graz) – socjolog, teoretyk państwa i prawa, historyk; syn Abrahama G.; ojciec Maksymiliana Ernesta G. i Władysława G. Zdecydowany zwolennik asymilacji Żydów do kultury polskiej. Studiował w Krakowie i Wiedniu. Doktoryzował się na UJ (1862), jednak ze względu na postawę antyklerykalną nie uzyskał tam habilitacji. Po tej porażce pracował jako prawnik i wydawca, w tym przede wszystkim czasopismo „Kraj” (1869-1873). W 1875 wyjechał do Grazu, gdzie do końca życia wykładał prawo państwowe, uzyskując habilitację (1876) oraz tytuły profesora nadzwyczajnego (1882) i profesora zwyczajnego (1893). Zaskarbił sobie trwałe miejsce w dziejach myśli europejskiej oraz wielki autorytet międzynarodowy, jako jeden z twórców socjologii, rozwijając teorię „walki ras” (m.in. dzieła Der Rassenkampf, 1883; System socjologii, 1887). Był także historykiem (napisał m.in. Prawodawstwo polskie względem Żydów, 1867) oraz wydawcą prac syna, Maksymiliana. Utrzymywał stałe kontakty z krajem, publikując do końca życia także w języku polskim. Wraz z żoną, popełnił samobójstwo ze względu na zagrożenie nieuleczalną chorobą i niemożność kontynuowania pracy.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand