Grodzieński Chaim Ojzer

(1863 Iwje k. Nowogródka – 1940 Wilno) – rabin. Studiował w jesziwie w Ejszyszkach i w Wołożynie (jesziwa w Wołożynie), gdzie zyskał miano il(l)uja. Mając 20 lat poślubił wnuczkę rabiego I. Salantera, twórcy ruchu musar. Po śmierci teścia, w 1887 został jednym z daj(j)anów wileńskich. Wkrótce wysunął się na czoło ich grona. Stworzył elitarną grupę zaawansowanych naukowo studentów, tzw. Kibuc Rabiego Chaima Ojzera. Był jednym z inicjatorów zwołania konferencji ortodoksów w Wilnie w 1909, podczas której doszło do powstania ortodoksyjnej organizacji Kneset Israel. Brał udział w konferencji katowickiej w 1912, która doprowadziła do powstania Agudy. W tym ugrupowaniu odgrywał czołową rolę, podobnie jak w litewskich kręgach ortodoksyjnych. Dzięki niemu powstała także organizacja Waad ha-Jesziwot. Był jednym z głównych oponentów trendów modernizacyjnych w życiu żydowskim i dezintegracji gmin żydowskich w Polsce i na Litwie, a zwłaszcza syjonizmu i nauczania przedmiotów świeckich. Jego głównym dziełem były responsy, wydane pt. Achi'ezer (t. 1-3, 1922, 1925, 1939), które przyczyniły się do ugruntowania jego renomy, jako jednego z najważniejszych autorytetów talmud. w Polsce. W czasie II wojny światowej pracował nad czwartym tomem tego dzieła. Jego obecność w Wilnie sprawiła, że właśnie tam kierowali się wykładowcy i studenci jesziw z terenów zajętych przez Związek Radziecki.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem