Goliat

(hebr., blask, okazałość; według hag(g)ady, imię to pochodziło od słowa „bezwstyd”, gdyż bezwstydnie stawał on przed Bogiem) – Filistyn, człowiek olbrzymiego wzrostu, który poległ w pojedynku z Dawidem (1 Sm 17), a według innej wersji – zginął z ręki Elchanana (2 Sm 21,19). Prawdopodobnie obydwie opowieści są reminiscencją krążących wśród Izraelitów opowiadań, sławiących męstwo bohaterów w wojnie z Filistynami. W związku z tym G. często pojawia się w hagadzie i midraszach. Przede wszystkim rozwijany jest wątek opozycji: olbrzymi, ciężkozbrojny G. (większy niż normalni ludzie i nieco mniejszy od gigantów) oraz prosty pasterz, słabo uzbrojony Dawid. Choć matka G., Orpa, była siostrą Rut, przez którą walczący byli spokrewnieni, to tak źle się prowadziła, że nie mogła wskazać ojca swego syna; sam G. uważany był za człowieka niskiego stanu, który m.in. nie był godzien sprawować wyższych funkcji dowódczych. G. miał też być zabójcą synów Elego. Samym swym zjawieniem się odrywał Izraelitów od modlitwy, przez co był sprawcą sprofanowania Imienia Pańskiego (Chil(l)ul ha-Szem). Toteż Dawid pokonał go za pomocą „złego oka” (por. jecer ha-tow, jecer ha-ra; urok).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem