Goldin Lejb (Lejbł)

(1906 Warszawa – 1942 Treblinka) – pisarz i tłumacz; tworzył w języku jidysz. Pochodził z biednej rodziny. Ukończył żydowską szkołę wieczorową. Działał w żydowskim młodzieżowym ruchu robotniczym. W 1922-1932 związany był z komunistami, publikował w prasie komunistycznej. Następnie związał się z trockistami. W 1936 zwrócił się ku Bundowi, z którego ramienia organizował działalność kulturalną w Stowarzyszeniu Żydowskich Pomocników Handlowych. Zajmował się głównie eseistyką i krytyką literacką (m.in. publikował na łamach „Literarisze Tribune”) oraz tłumaczeniem dzieł literatury światowej na język jidysz (tłumaczył m.in. M. Gorkiego, R. Rollanda, M. Ghandiego, E. Tollera). W czasie II wojny światowej przebywał w getcie warszawskim. Współpracował z podziemną prasą Bundu oraz z Archiwum Ringelbluma, któremu przekazał swe utwory. W literaturze spotyka się często twierdzenie, że zmarł z głodu w getcie, choć prawdopodobnie został wywieziony do Treblinki latem 1942. Przyczyną tego nieporozumienia jest najbardziej znany jego utwór, zachowany w odnalezionej części Archiwum Ringelbluma Kronik fun a mesles (Kronika jednej doby), opublikowany w języku jidisz w Cwiszn łebn un tojt (Między życiem a śmiercią, 1955; przekład na j. pol. Jana Leńskiego, „Więź”, 1977 i w: R. Sakowska, Dwa etapy..., 1986), będący autobiograficznym zapisem przeżyć gettowych, znany też pt. Dwadzieścia cztery godziny głodu.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem