Goldin Ezra

(1868 Łunna k. Wołkowyska – 1915 Warszawa? Ryga? Łódź?) – pisarz, publicysta; tworzył w językach jidisz i hebrajskim. Odebrał tradycyjne wychowanie religijne. W 1886-1893 mieszkał w Warszawie, gdzie został maskilem. Debiutował zbiorem poezji własnych i tłumaczonych Szire(j) noar (hebr., Wiersze młodości, 1887). Potem zainteresowania twórcze skupił na prozie. Publikował krótkie opowiadania w prasie wydawanej w języku jidisz i hebrajskim („Ha-Cefira”; „Ha-Melic”). Opublikował też kilka książek; w 1893-1900 wydał 5 tomów prozy oraz almanach-antologię współczesnej literatury hebrajskiej pt. Ha-Zman (hebr., Czas, Warszawa 1896); był też jej redaktorem. W swych utworach przedstawiał obraz życia materialnego i duchowego ludu żydowskiego, będący wynikiem wnikliwej obserwacji, lecz skażony skłonnością do sentymentalizmu. Potem przeniósł się do Łodzi. Około 1900 porzucił literaturę dla prowadzenia interesów handlowych i odniósł w tej dziedzinie sukces. Podjął na nowo twórczość literacką, publikując opowiadania i utwory poetyckie w prasie jidisz („Łodzer Nachrichtn” = Wiadomości Łódzkie, „Łodzer Tagebłat” = Dziennik Łódzki). Na początku I wojny światowej uciekł przed Niemcami do Rygi.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand