Goldberg Lea

(1911 Królewiec – 1970 Jerozolima) – poetka, krytyk literacki, tłumaczka. Po rewolucji rosyjskiej w 1917 jej rodzina osiedliła się w Kownie. G. ukończyła Gimnazjum Hebrajskie, potem studiowała na uniwersytecie w Kownie, Bonn i w Berlinie, gdzie otrzymała doktorat z semitystyki (1933). Początkowo pisała wiersze w języku rosyjskim. Jej debiut w języku hebrajskim przypadł na rok 1928. Pierwszy tom poezji Tabaot aszan (hebr., Kręgi dymu), który zwrócił na nią uwagę A. Szlonskiego (jej późniejszego mistrza), opublikowała w 1935. W tym samym roku przeniosła się do Palestyny. Była członkiem redakcji pism „Ha-Arec” (hebr., Kraj, Ziemia), „Dawar” (hebr., Słowo) oraz wydawczynią dodatku literackiego „Al ha-Miszmar” (hebr., Na Straży). Od 1952 była organizatorem i pierwszym profesorem literatury porównawczej na UH. Przede wszystkim znana jest jako autorka wierszy lirycznych (w tym sonetów o tematyce miłosnej) i licznych wierszy dla dzieci. Najważniejsze zbiory jej wierszy to: Mi-szire(j) ha-nahal (hebr., Z pieśni strumienia, 1948); Be-hare(j) Jeruszalajim (hebr., Na wzgórzach Jerozolimy, 1956), oraz sonety Ahawata szel Teresa di Mon (hebr., Miłość Teresy di Mon, 1956). Jej utwory były tłumaczone na kilka języków; w języku polskim ukazał się tom wierszy Sonety (Londyn 1971). G. napisała także dwie sztuki teatralne oraz kilka prac historyczno-literackich, pełniła funkcję doradcy literackiego zespołu Habima. Tłumaczyła na język hebrajski Sonety Petrarki, wiele dzieł literatury niemieckiej i rosyjskiej (w tym Wojnę i pokój L. Tołstoja). Po Holokauście zaczęła w swych utworach powracać do kraju dzieciństwa (Mi-bejti ha-jaszan; hebr., Z mego starego domu, 1944).

Autor hasła: Małgorzata Naimska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand