Glatstein (Glatsztejn, Glatsztajn) Jakub (Jaakow)

(1896 Lublin – 1971 Nowy Jork) – poeta, pisarz tworzący w języku jidysz. Pochodził z uzdolnionej muzycznie rodziny. W 1914 wyjechał do Nowego Jorku, gdzie osiadł na stałe. Do Lublina powrócił tylko raz, w 1938, by pożegnać się z umierającą matką. Studiował prawo; współpracował z nowojorskimi czasopismami, wydawanymi w języku jidisz („Morgn Żurnał” = Gazeta Poranna, „Jidiszer Kemfer” = Żydowski Bojownik). W 1920 założył grupę poetycką „In Zich” (jid., W sobie), skłaniającą się ku introspekcji. W swej twórczości podejmował eksperymenty słowne, gramatyczne i stylistyczne, fascynował się surrealizmem. Publikował w Nowym Jorku i w Warszawie. Język jidisz, stanowiący dlań początkowo jedynie tworzywo artystyczne, z biegiem lat stał się symbolem utraconego świata Żydów aszkenazyjskich. Odległa przeszłość dzieciństwa odżyła w jego twórczości na nowo, nabierając nowych barw; Polska stanowiła dlań wspomnienie owego minionego świata, bliskiego, drogiego, a zarazem odległego i nieuchronnie odchodzącego w niepamięć. Z polską przeszłością i procesem odchodzenia Żydów od dawnej tradycji kulturowej związane były niektóre jego utwory, m.in.: zbiór poetycki Jidisz tajczn (Żydowskie treści, 1937); powieści autobiograficzne Wen Jasz Iz geforn (Kiedy Jaś wyjechał, 1935) i Wen Jasz Iz gekumn (Kiedy Jaś powrócił, 1940); A Jid fun Lublin (Pewien Żyd z Lublina, 1966).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem