Generalne Urządzenie Żydów w Prowincjach Prus Południowych i Nowo-Wschodnich

(niem. General Juden-Reglement für Süd und Neu-Ostpreussen), zwana też Statutem Generalnym dla Żydówustawa z 17 IV 1797, utrzymująca stanową odrębność ludności żydowskiej, podzielonej na dwie kategorie: protegowanych (zamożnych, ulegających procesowi asymilacji z niemieckim otoczeniem) i tolerowanych; zachowująca dotychczasowe ograniczenia osadnictwa żydowskiego oraz podatki żydowskie: koszernebiletowe (za prawo pobytu w miastach posiadających przywilej de non tolerandis judaeis) oraz obowiązek uzyskiwania zezwolenia na zawarcie małżeństwa. Kompetencje gmin żydowskich zostały ograniczone do spraw wyznaniowych i podatkowych, a Żydów poddano jurysdykcji ogólnej i częściowo dopuszczono do obywatelstwa miejskiego (prawo wyboru ograniczonej liczby delegatów do rady miejskiej). Ogłoszono wykaz profesji dostępnych dla Żydów, zabraniając im m.in. uprawiania handlu na wsi i sprzedaży trunków na kredyt. Żydzi nie mogący udowodnić prawa do mieszkania w danym mieście w chwili włączenia go do Prus, mieli zeń zostać wydaleni. G.U.Ż. obowiązywało Żydów w Prusach do czasu wydania edyktu emancypacyjnego z 11 III 1812, a na obszarze Wielkiego Księstwa Poznańskiegoz niewielkimi zmianami – aż do 1850. (Zob. też Kalmanson Jakub)

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem