Gelbard Jerzy

(1894 Częstochowa – 1944 Majdanek?) – architekt, malarz. W 1912 ukończył polskie gimnazjum w Częstochowie, później studiował w École des Beaux-Arts w Paryżu (1912-1914), a po I wojnie światowej – na wydziale architektury Politechniki Warszawskiej. Podczas wojny przebywał w Częstochowie, gdzie zaprzyjaźnił się z E. Zakiem; prowadzili wspólną pracownię. W 1917-1922 G. współpracował z grupą literacką „Skamander”. Od 1920 do 1925 przebywał w Paryżu, przyjaźnił się tam z polską kolonią artystyczną, kilkakrotnie odwiedzał Włochy, Bretanię, Normandię. W 1923, razem z T. Gronowskim i A. Bormanem, założył atelier graficzne „Plakat”. Po powrocie do Warszawy, wraz z G. Sigalinem, otworzył biuro architektoniczne. Projektował budynki przemysłowe, domy i wille (m.in. gmach Adrii, domy przy ul. Kieleckiej w Warszawie). W 1925, na Wystawie Paryskiej, otrzymał złoty medal za projekt Dworca Głównego w Warszawie. Malował pejzaże, martwe natury, studia portretowe; zajmował się plakatem, grafiką; dużo rysował. Używał wielu technik artystycznych: oleju, gwaszu, sangwiny, pastelu. Był zafascynowany sztuką P. Cézanne'a. Wystawiał w warszawskim TZSP, na Salonach IPS i Salonach Paryskich. Podczas II wojny światowej, zamknięty w getcie warszawskim, dzielił mieszkanie z R. Kramsztykiem. Następnie, zaopatrzony w dokumenty na nazwisko Stanisław Kostka Kwiatkowski, zamieszkał w Warszawie po „aryjskiej stronie”. Aresztowany przez Niemców, więziony był na Pawiaku. Potem został wywieziony do obozu w Majdanku. Niezidentyfikowany przez Niemców, pracował tam jako ogrodnik. Zginął prawdopodobnie już po opuszczeniu wyzwolonego obozu.

Autor hasła: Magdalena Tarnowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem