Gamaliel I

(Starszy, Pierwszy) (hebr. Gamli’el = Bóg jest moim zadośćuczynieniem, Bóg uczynił mi dobrze); Raban Gamliel ha-Zak(k)en (hebr., Nasz Mistrz Gamaliel Starszy) (? – przed 70 n.e.) tan(n)aici; faryzeusz z Jerozolimy; wnuk wielkiego uczonego, Hillela I, po którego śmierci przejął kierownictwo akademii talmudycznej; ojciec tannaity, Szymona ben Gamaliela; dziadek Gamaliela II. Cieszył się wielkim autorytetem zarówno u współczesnych, jak i u potomnych. Wiele regulacji prawnych, związanych z kalendarzem żydowskim (np. z rokiem przestępnym), małżeństwem, a także z rozwodem, pochodzi właśnie od niego. G. I był pierwszym nasi, któremu nadano tytuł rabana. W swej interpretacji Prawa dążył do upraszczania i łagodzenia nakazów religijnych. Był nauczycielem Pawła Apostoła (Dz 22,3). Dzięki swemu autorytetowi, jako przewodniczący sanhedrynu, uchronił apostołów od grożącej im śmierci.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem